بازمانده

خیال...

lastone — Sun, 22 Mar 2009 23:57:31 GMT

امشب آرزوی مردنه کسی را دارم....

آرزو دارم دستان مرگ گلویش را نوزش کند و آرام آرام نفسش به شمارش بیوفتد...

کاش هنگام شمارش نفس هایش نفرتم را بیند...

کاش ساده و بی صدا بمیرد...

کاش امشب آرزویم براورده شود و آرام در آغوشه مرگ بمیرم.

آیا...

lastone — Sat, 13 Sep 2008 20:57:18 GMT

چه کسی باور می کند که فردا نزدیک است؟

با این همه جاده های متروک که به جایی نمی رود....

شتاب زده و هراسان به چه دلیل بیهوده تلاش می کنی هنگامی که ....

....هر روز آغاز همان نقطه ی همیشگی ست....

چه کسی گفته است که امروز های تکراری نامش فرداست؟!

lastone — Fri, 01 Aug 2008 22:09:08 GMT

سخت سعی در شکستن حلقه ی زندگی دارد ...

غافل از این که زمانه محکوم به چرخیدن است و این مسیر حلقوی ادامه دارد.

مبهوت...!

lastone — Thu, 03 Jul 2008 20:33:18 GMT

خاموش تر از همیشه سکوتم فریاد می کشد

و بی نوا تر از هر زمانی بغضش را فرو می برد

وحشت زده در سه راهه ی ماتم ایستاده است و خیره خیره به جاده هایی می نگرد

که به هیچ جا نمی رود...

این جاده به کجاست؟!

lastone — Fri, 04 Apr 2008 21:15:18 GMT

مسیر سختش یکسره تا خداست

کاش می دانست انتهایش کجاست

شاید این مسیر راهی بی انتهاست

اما نگاه کن سایه ی خدا این جاست

بدون حضورش تاریکی بی پناست

تنهایی آواره سکوت بی معناست

آسوده باش اینجا پر از هواست

چرا که این مسیر انتهایش خداست

تهوع...

lastone — Thu, 06 Mar 2008 20:58:18 GMT

حرکت می کنیم و با سرعت به جلو می رویم بی توقف

به جلو می رویم ٬ به بالا پایین می چرخیم بی یک لحظه درنگ

بالا و پایین می شویم و به دور مسیر حلقوی می گردیم بی صدا

در نورها و صدا ها غوطه ور می شویم و می رویم

می رویم و میچرخیم و می گردیم در حالی که ایستاده ایم و همچنان غوطه وریم....

فاصله...

lastone — Wed, 05 Mar 2008 19:55:18 GMT

امشب یکی از سخترین شبهای دنیاست

تاریکی با سکوت و تنهایش تنهاست

مهتاب خاموش است و ستاره بینواست

مرز دلتنگی و شادی از زمین تا هواست

بی سکوت است زمین تا نهایت پر صداست

چرا که امشب آفتابی ترین شب خداست....

بی پناه...

lastone — Thu, 28 Feb 2008 11:28:18 GMT

وقتی که نورها هجوم می آورند و با پرتو نیزه های خود به سیاهی حمله ور می شوند

تاریکی بی پناه تر از تنهایی ها هدف نورهای وحشی قرار می گیرند

نورها با صدا می آیند می زنند٬می کشند٬می برند و می روند

گوش های سکوت را با دامبل و دیمبوی طبل هایشان کر می کنند و بی پناه رهایش می کنند

بی پناه تر از تاریکی و تنهایی....

و باز صدای آمدن و زدن و کشتن و رفتنشان به گوش می رسد

واین حادثه تکرار است .......یا شاید عادتی دیرینه.

بیچارگی...

lastone — Tue, 19 Feb 2008 11:08:18 GMT

از ارتفاع می آیی و محکم به زمین می خوری

عدهای پلید پوش دیو صفت زیبا اطرافت را می گیرند و بی رحمانه لبخند می زنند

و تو محکومی .....

محکوم به خاکی بودن خاکی زیستن و در خاک مردن

پلید پوشان دیو صفت زیبای زمین بی شرمانه لبخند می زنند در آغوشت می کشند و در اوج مهربانی ناگهان رهایت می کنند

وتو تنهای کوچک زمینی که در نورهای وسوسه انگیز زمین به دنبال تاریکی تنهایی و سکوت ار دست رفته ات می گردی

..........کاش آن را بیابی خاکنمایی را کنار بزنی و خاکی نمانی...............کاش آن را بیابی.

تحقیر زمین...

lastone — Fri, 15 Feb 2008 10:49:18 GMT

خاکی بودن و خاکی زیستن و خاکی ماندن

مشکل از خاک نیست هنگامی که در آن فرو می روی

مقصر عادت های پلید این خاکی هاست که اینگونه زمین را حقیر می نماید

با همهمه و هیاهو به خروارها خاک می سپارندت با وسوسه های خود جامه ی خاکی به تنت می پوشانند و ناگهان رهایت می کنند

تلاش هایت برای باز پس گرفتن تنهایی سکوت و تاریکی یت بیهوده است

تو دیگر یکی از آنهایی یکی از آن رها شدگان .....................و مقصر خاک نیست